به نام خدا

 

ایمان ،

عمل،

این دو واژه همنشین یک دیگرند .

خدا را با تمام وجود قبول داری !

حتی اگر سخن نگفته باشد !

اما ،

وقتی سخن میگوید ،

به سخنانش عمل نمی کنی؟
ایمان نداری .

دین لقلقه زبانت شده است .

خدا را هم به تمسخر گرفته ای.

خودت را مسخره  میکنی.

قلبت را هم باور نداری.

خدایا  تو باش اما برای خودت .

گفتار تو  بدرد من نمیخورد .

گفتی نماز ،

گفتی روزه ،

گفتی حجاب،

گفتی سختی جهاد ،

نه .

همه اش مال خودت .

ولی تو باش،

تا وقتی دلم برای دوستانم تنگ شد ،

وخواستم به آنها بفهمانم  که من عاشقم ،

 از نام زیبای تو استفاده  کنم .

این  نه ایمان است .

ولی مومنین

که عملشان توامان با عقیده شان است

که هر دو زیباست ،

سرای جاودان  از آن آنهاست .

طوبی ، مکان آنهاست .

برای آنهاست .

نیکویی جایگاه آنهاست .

خوشا به حالشان .

نه به خود دروغ گفتند و نه به خدایشان .

 

 الرعد : 29   الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى‏ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ

آنها كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند، پاكيزه‏ترين (زندگى) نصيبشان است و بهترين سرانجامها از آن  آنهاست .


 

نوشته شده توسط حسام الدین ادیب در 87/11/23 ساعت موضوع حرف حساب خدا | لینک ثابت