به نام خدا

دلهاشان بهاری

رودها  زیرشان جاری

سخن آنها  حمد خداست .

میگویند: خدایی را شکر ، که  مارا هدایت  کرد .

اگر راه مارا ، راه خود نمیکرد ؛ ما کسانی نبودیم که راه را ، راه  او کنیم .

پرده جهالت ،

غبار غفلت ،

نوامیدی و غرور ،

همه چشمانمان را ،

همه  ذات نیکو سرشتمان را ،

همه خوبیهامان را ،

پوشیده بود .

خاکروبه ، به  دست انبیاء دادی

و آنهابه یادمان انداختند که  تو هستی .

منادی ندا میدهد :

بهشت  ارث شماست .

سختی عمل ، نسبت پدری شماست .

وچه ارثی بهتر از بهشت وچه پدری مهربان تر از دست مایه و رنج انسانی؟

دلهاشان بهاری

زبانشان به حمد خداشان جاری

روبه جهنمیان میکنند و از آنها میپرسند :

ما که سخن خدا را حقیقتا یافتیم .

شما چطور؟

آیا وعده خدا را حقیقتا یافتید ؟

اما آن بد بختها  حتی اجازه سخن گفتن ندارند .

ندائی بلند میشود ؛

شاید جواب بهشتیان را میدهد ،

که لعنت خدا بر ظالمین است .

وچه کسی ظالم تر از کسی که حکم خدا را زیر پایش میاندازد ؟

حکم خدایش را  تکذیب میکند در حالی که خود میداند چه میکند .

ظلمش به خودش ...

وظلم به خود شدید ترین ظلمهاست .

وَ نَزَعْنَا مَا فىِ صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍ‏ّ تجَْرِى مِن تحَْتهِِمُ الْأَنهَْارُ  وَ قَالُواْ الحَْمْدُ لِلَّهِ الَّذِى هَدَئنَا لِهَاذَا وَ مَا كُنَّا لِنهَْتَدِىَ لَوْ لَا أَنْ هَدَئنَا اللَّهُ  لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالحَْقّ‏ِ  وَ نُودُواْ أَن تِلْكُمُ الجَْنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ(43)

کینه و حسد را از دل آنها بر میداریم . و از زير آنها، نهرها جريان دارد.

 مى‏گويند: «خدایی را شکر كه ما را به اين مرحله هدایت کرد و اگر خدا ما را هدايت نكرده بود، ما  راه نمى‏يافتيم!

مسلّماً فرستادگان خدا ی ما حق را آوردند!» و (در اين هنگام) به آنان ندا داده مى‏شود كه: «اين بهشت را در برابر اعمالى كه انجام مى‏داديد، به ارث برديد!»

وَ نَادَى أَصحَْبُ الجَْنَّةِ أَصحَْابَ النَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا  قَالُواْ نَعَمْ  فَأَذَّنَ مُؤَذِّنُ  بَيْنهَُمْ أَن لَّعْنَةُ اللَّهِ عَلىَ الظَّالِمِينَ(44) اعراف

و بهشتيان دوزخيان را صدا مى‏زنند كه: «آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود، همه را حق يافتيم. آيا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق يافتيد؟!» در اين هنگام، ندادهنده‏اى در ميان آنها ندا مى‏دهد كه: «لعنت خدا بر ستمگران باد!

اینان به خود ستم کردند .

ما به آنها  تذکر دادیم .

اما آنها  از سخن ما  رو بر گرداندند .

وما از این کار زشت آنها انتقام خواهیم گرفت .

السجدة : 22   وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ ثُمَّ أَعْرَضَ عَنْها إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمينَ مُنْتَقِمُونَ

چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه آيات پروردگارش به او يادآورى شد ولی او از آن اعراض كرده است؟! مسلّماً ما از مجرمان انتقام خواهيم گرفت! (22)

الكهف : 57   وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ إِنَّا جَعَلْنا عَلى‏ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ في‏ آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى‏ فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً

چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه آيات پروردگارش به او تذكّر داده شده، ولی  از آن روى گرداند، و آنچه را با دستهاى خود پيش فرستاد فراموش كرد؟! ما بر دلهاى اينها پرده‏هايى افكنده‏ايم تا نفهمند و در گوشهايشان سنگينى قرار داده‏ايم (تا صداى حق را نشنوند)! و از اين رو اگر آنها را به سوى هدايت بخوانى، هرگز هدايت نمى‏شوند! (57)

الأنعام : 157   ...فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِآياتِ اللَّهِ وَ صَدَفَ عَنْها سَنَجْزِي الَّذينَ يَصْدِفُونَ عَنْ آياتِنا سُوءَ الْعَذابِ بِما كانُوا يَصْدِفُونَ

.... پس، چه كسى ستمكارتر است از كسى كه آيات خدا را تكذيب كرده، و از آن روى گردانده است؟! اما بزودى كسانى را كه از آيات ما روى مى‏گردانند، بخاطر همين اعراض بى‏دليلشان، مجازات شديد خواهيم كرد! (157)